~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
.......................«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη... Νίκος Μπελογιάννης

ΥΦΟΣ

ΥΦΟΣ
ΥΦΟΣ Γράμματα, τέχνες, βιβλίο, πολιτισμός

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Θέσεις - τριμηνιαία επιθεώρηση - Αναλύσεις, Κριτική, Ζητήματα της πάλης των τάξεων

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις νήσος το τεύχος 132 (Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2015) της τριμηνιαίας επιθεώρησης οικονομικής και πολιτικής θεωρίας Θέσεις (http://www.theseis.com/). Σ’ αυτό το τεύχος των Θέσεων η Συντακτική Επιτροπή (Πληβείοι εναντίον πατρικίων-http://www.theseis.com/index.php…) αναλύει τη νέα συγκυρία που διαμορφώθηκε από την επάνοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο και την πανηγυρική απόρριψη με 61,3% στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου των προτάσεων των δανειστών, που απαιτούσαν τη συνέχιση των πολιτικών υπέρ του κεφαλαίου και της ελληνικής ολιγαρχίας.
Ακολουθεί το άρθρο του Κ. Αναστασίου, No direction home. Η επαγγελία του αδύνατου «ήπιου νεοφιλελευθερισμού», το οποίο εξετάζει κριτικά την πολιτική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης κατά τους πέντε πρώτους μήνες στην εξουσία. Στη συνέχεια, ο Γιάννης Μηλιός, με το άρθρο του Θέσεις για την κρίση και τη λιτότητα, σκιαγραφεί το χαρακτήρα της εντεινόμενης ταξικής σύγκρουσης σε Ελλάδα και Ευρώπη και διερευνά τους όρους υπό τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αμφισβητήσει το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Στα δύο επόμενα άρθρα, ο Οδυσσέας Αϊβαλής μελετά τις επισφαλείς μορφές εργασίας ως τεχνική εξουσίας, ενώ ο Βασίλης Δρουκόπουλος, (Πάμε, αλήθεια, 800 χρόνια πίσω;) εξετάζει την απαίτηση για υπαγωγή όλων των κοινών και δημόσιων αγαθών στο ιδιωτικό κεφάλαιο, εκκινώντας την ανάλυσή του από το πλαίσιο που πριν από οκτώ αιώνες έθετε η Magna Carta.
Ακολούθως δημοσιεύονται οι μελέτες του Γιάννη Μαραμαθά, Η μέθοδος της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας: Η διαδρομή του Μαρξ από τα Χειρόγραφα του 1844 στο Κεφάλαιο, του Σπύρου Σακελλαρόπουλου, Ο ακήρυκτος ελληνοκυπριακός εμφύλιος (1944-49) και του Δημήτρη Αρκάδα, «Το κατά αντικομμουνιστήν Ευαγγέλιον»: Δυνάμεις του εμφυλίου πολέμου στην πολιτικο-θρησκευτική ιδεολογία της ελληνικής εκκλησιαστικής διοίκησης.
Η ύλη του τεύχους ολοκληρώνεται με το άρθρο του Γιώργου Καλαμπόκα, Προς μια νέα πρακτική της πολιτικής, στο οποίο γίνεται εκτενής παρουσίαση και σχολιασμός του βιβλίου του Étienne Balibar, Κράτος, μάζες, πολιτική.


Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Mirrors: «Η υπερεξουσία της οικονομίας»

   Βιβλίο    


Στην αρχή του 2016, ένα σημαντικό εκδοτικό εγχείρημα συντελέστηκε στη χώρα μας. Η τρίτομη συλλογή επιστημονικής και καλλιτεχνικής κατάθεσης, με τίτλο «Mirrors» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Ήταν το αποτέλεσμα μιας μεγάλης κοινωνιολογικής μελέτης, άτυπης σύμπραξης Γερμανίας-Ελλάδας, που έδωσε φωνή και μελέτησε διεξοδικά τα θύματα της κρίσης που προήλθαν από την μετεξέλιξη των καπιταλιστικών κοινωνιών. Ερευνητικό δίδυμο, ο καθηγητής του ελβετικού πανεπιστημίου του Σεν Γκαλέν, Φραντς Σουλτχάις και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Παναγιωτόπουλος.
Του Νίκου Κουρμουλή*
Στην αρχή του 2016, ένα σημαντικό εκδοτικό εγχείρημα συντελέστηκε στη χώρα μας. Η τρίτομη συλλογή επιστημονικής και καλλιτεχνικής κατάθεσης, με τίτλο «Mirrors» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Ήταν το αποτέλεσμα μιας μεγάλης κοινωνιολογικής μελέτης, άτυπης σύμπραξης Γερμανίας-Ελλάδας, που έδωσε φωνή και μελέτησε διεξοδικά τα θύματα της κρίσης που προήλθαν από την μετεξέλιξη των καπιταλιστικών κοινωνιών. Ερευνητικό δίδυμο, ο καθηγητής του ελβετικού πανεπιστημίου του Σεν Γκαλέν, Φραντς Σουλτχάις και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Διόλου τυχαίο αμφότεροι μαθήτευσαν στον Πιερ Μπουρντιέ και μ’έναν τρόπο συνεχίζουν το έργο του επιδραστικού κοινωνιολόγου.



Πριν από μια δεκαετία περίπου ο Σουλτχάις μαζί με την ομάδα του, πραγματοποίησε εκατοντάδες συνεντεύξεις Γερμανών πολιτών διαφόρων επαγγελμάτων, τάξεων και κοινωνικών προσλήψεων. Όλοι τους είχαν επηρεαστεί από την περιβόητη «Ατζέντα 2010». Ήταν η στροφή του καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό, που στην πλήρη ανάπτυξη του ονομάστηκε «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας. Ο καθηγητής προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει ενάντια στο «θαύμα» που φτωχοποίησε ένα κομμάτι της κοινωνίας. Στις αρχές της κρίσης, ο καθηγητής Νίκος Παναγιωτόπουλος πραγματοποίησε κάτι αντίστοιχο στην ελληνική πραγματικότητα. Τα διαφωτιστικά και εξόχως αποκαλυπτικά αποτελέσματα μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο του, «Η οικονομία της αθλιότητας». Το αντίστοιχο γερμανικό κομμάτι ονομάζεται «Η αθλιότητα της οικονομίας» και αποτελεί μια περίληψη 400 περίπου σελίδων της ξένης έκδοσης. Αμφότεροι οι επιστήμονες κατάφεραν τα κείμενα τους να αποκτήσουν λογοτεχνική διάσταση. Να μην κλειστούν στο αυστηρό πλαίσιο της έρευνας και γι αυτό το λόγο το τρίτο βιβλίο της συλλογής προέρχεται από την γλύπτρια Βένια Δημητρακοπούλου. Της ζητήθηκε να αποδώσει μέσω της αναπαράστασης, την δική της εμπειρία από την ανάγνωση των συνεντεύξεων. Το αποτέλεσμα τιτλοφορείται «Διάλογοι/Dialoques» και περιέχει την εγκατάσταση «Mirrors». Ένας διπλός καθρέφτης της κοινωνίας που ζούμε, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.    

     
 
Συνέντευξη του Νίκου Κουρμουλή με τον καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκο Παναγιωτόπουλο (αντιπρόεδρο του ιδρύματος Μπουρντιέ)
 
Εκείνο που χάνεις είναι πιο σημαντικό από αυτό που κρατάς, έλεγε ο Σόμερσετ Μομ. Όσο ο υφεσιακός κύκλος συνεχίζει να σφίγγει, η οικονομία της αθλιότητας είναι η κάτοψη ενός πολυεστιακού λάθους, ένας εμμονικός σχεδιασμός ή κάτι πιο βαθύ; Σίγουρα το "σημαντικό" του Μομ, δεν είναι αποκλειστικά ποσοτικό. Τι άλλο είναι;
 
Ένα από τα πιο χρήσιμα φιλοσοφικά εργαλεία μου, ο Πασκάλ, έλεγε πως περιπου είναι τρομερό να νιώθεις ότι διαρρέει ό,τι βρίσκεται στην κατοχή σου. Και είναι έτσι. Στην ανελέητη τάξη πραγμάτων που δημιουργεί αυτή η γενικευμένη ‘διαρροή’ που διέπει τον σημερινό κοινωνικό κόσμο και περισσότερο τον κόσμο των περισσότερο στερημένων, η απόλυτη συμμόρφωση στην τάξη γίνεται πάνω και από αυτονόητη. Για μένα αυτό το κοινωνικό γεγονός είναι τεράστιας σημασίας. Αυτό το μείζον ανθρωπολογικό γεγονός της εποχής μας, η αδυναμία των ανθρώπων να ονειρεύονται. Η έρευνα μας αυτή επιβεβαίωσε αλλά και ανέλυσε καλύτερα κάτι που είχα διαπιστώσει στο προηγούμενο βιβλίο μου, στο «Η βία της ανεργίας», πως σε περιβάλλοντα όπου περισσεύει μόνο η έλλειψη εξασφάλισης, η απόλυτη συμμόρφωση στην τάξη αντιμετωπίζεται ως θεμελιώδης τρόπος να  υπάρξει μια δυνατότητα διαφύλαξης της ελάχιστης δυνατής ασφάλειας. Τίθεται με άλλα λόγια το τεράστιο θέμα, φιλοσοφικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό, της αυτονομίας των κοινωνικών υπάρξεων.
 
Προ δεκαετίας ο συνεργάτης σαςς Φραντς Σουλτχάις πραγματοποίησε δεκάδες συνεντεύξεις με Γερμανούς πολίτες διάφορων ηλικιών, επαγγελμάτων, κοινωνικών τάξεων, για να καταδείξει τις μαύρες τρύπες του οικονομικού φιλελευθερισμού στην πράξη. Εσείς ξεκινήσατε κάτι ανάλογο το 2010, όπου καταγράψατε πλήθος μαρτυριών. Με ποια κριτήρια διαλέξατε τα πρόσωπα; Ποιο ήταν το ερωτηματολόγιο; Τι προβλήματα συναντήσατε;
 
Για να απαντήσω σε όλα αυτά τα κρίσιμα θα έπρεπε να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες σχετικά με την ίδια τη μέθοδο που χρησιμοποιήσαμε , την κοινωνιοανάλυση. Ωστόσο για να απαντήσω έστω και συνοπτικά θα έλεγα πως στόχος της μεθόδου αυτής είναι η σώρευση των αποτελεσμάτων μιας αναστοχαστικότητας πάνω στα εργαλεία και τα κεκτημένα τόσο της αντικειμενικής ή αντικειμενιστικής γνώσης, που παράγει η ποσοτική ή η δομική ανάλυση, όσο και σε αυτά της αναλυτικής, κλινικού τύπου, πόζας που εστιάζει την προσοχή της στην ενικότητα της ιδιαίτερης περίπτωσης
 
 
Τι είναι η κοινωνιοανάλυση;
 
Η μέθοδος της κοινωνιοανάλυσης παρουσιάζει αναλογίες με την ψυχανάλυση, καθώς βασίζεται σε μια εκτεταμένη, ενίοτε επαναλαμβανόμενη, ακρόαση ενός ενικού ατόμου, ακρόαση η οποία στοχεύει να διευκολύνει την έκφραση βαθιών διαθέσεων και συγκρούσεων που συνδέονται με αντικειμενικές καταστάσεις και αντιφάσεις. Η κοινωνιοανάλυση, αποτελεί μια μέθοδο η οποία επιβάλλεται σε όλες αυτές τις ερευνητικές περιπτώσεις που δεν μπορούν να προσεγγιστούν με τις διαθέσιμες μεθόδους, οι οποίες, ωστόσο, παραμένουν έγκυρες για όλες τις άλλες περιπτώσεις. Συνοπτικά θα μπορουσα να πω πως δίνοντας το λόγο στα κοινωνικα υποκείμενα επιχειρούμε να εντοπίσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες που τους προσδιορίζουν και να συλλάβουμε όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο το καθημερινό βίωμα κινητοποιεί τα αισθήματα και τις παραστάσεις αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τα υποκείμενα αυτά, μέσα από την αναζήτηση νοήματος, προσπαθούν να εξορθολογικεύσουν και να επεξεργαστούν τα βιώματά τους. Η κοινωνιοανάλυση ενεργοποιεί μια κλινική ανθρωπολογία και μια διαγνωστική, με την έννοια του Foucault, προσέγγιση, δηλαδή μια μορφή γνώσης που αποσκοπεί στον ορισμό και τον προσδιορισμό αντικειμενικών διαφορών.
 
Οι αφηγήσεις των ανθρώπων ύστερα από την επεξεργασία σας, δεν πέφτουν σε στείρους ψυχολογισμούς. Διατηρούν την προφορική τους διάσταση, αλλά μ'έναν τρόπο μετατρέπονται σε λογοτεχνία. Μια απτή λογοτεχνία που είναι de facto αληθινή. Πείτε μας περισσότερα γι αυτό.
 
Σωστα το επισημαίνετε. Κατ’αρχας το πρωτο που σημειώνεται συνδεεται με ότι σας ειπα  μόλις τωρα. Το επεκτεινω λίγο. Η κοινωνιανάλυση επιχειρεί να καταστήσει  σαφές πως τα στοιχεία της πραγματικότητας, τα οποία η ψυχανάλυση συχνά αποκλείει ή τα αντιμετωπίζει ως οθόνες και ενίοτε ως αντιστάσεις και τα οποία εξετάζει η κοινωνιολογία, μπορούν να περιέχουν κατάλληλες πληροφορίες για πράγματα που διερευνά η ίδια ψυχανάλυση. Εννοιες που συγκροτούν το τεχνικό οπλοστάσιο της κοινωνιοανάλυσης, όπως αυτές του πεδίου, της θέσης και της διάθεσης, του συμφέροντος, του ευφημισμού, της άρνησης και της απώθησης και κυρίως της συμβολικής βίας και της έξης που ριζώνει μέσα στο σώμα,  και οι οποίες δίνουν βαρύνουσα θέση στο ζήτημα του νοήματος και στην προβληματική της κοινωνικής καταγωγής, παραχωρούν στο ασύνειδο και στην ψευδαίσθηση μια πραγματική διάσταση, συνδέουν τη δομή με τη γένεση, την ομιλία με το σώμα, το υποκειμενικό βίωμα με τον αντικειμενικό ντετερμινισμό, και αντιμετωπίζουν διαλεκτικά την πραγματικότητα μέσα από τη συγκρουσιακότητα. Και ερχομαι στο δευτερο ζητημα που μου θέτετε. Πράγματι, επεξεργασθήκαμε με τετοιο τρόπο το υλικο μας ώστε να επιτρέπεται στον αναγνώστη η υιοθέτηση της άποψης του κοινωνικού επιστήμονα, του ειδικού της αντικειμενοποίησης, και, έτσι, να του προσφέρεται μια δυνατότητα κατανόησης της θέσης από την οποία (οφείλει να) βλέπει ο ειδικός τον ερωτώμενο και, κατ’ επέκταση, τηςθέσης από την οποία βλέπουν τα πράγματα κατηγορίες ανθρώπων που βιώνουν κρίσιμες μορφές οδύνης, του τρόπου αντίληψης της πραγματικότητάς τους, της οποίας είναι προϊόντα. Και αυτό το προσπαθήσαμε να γίνει μέσα από συνθετικά και κατασκευασμένα κείμενα που αντιμετωπίζονται πράγματι ως οιονεί διηγήματα. Θελαμε αυτά τα κείμενα να μπορέσουν να ασκήσουν στον αναγνώστη, όσο είναι δυνατόν, τις επιδράσεις που θα απέκλειε, μέσω των αναγκαίων διαδικασιών ρήξης και κατασκευής, η ενεργοποίηση των περίπλοκων εννοιών και τεχνικών μιας καθαρά διανοητικής ανάλυσής τους.
 
Η αντιπαράθεση Γερμανίας-Ελλάδας, αποφεύγει τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού και ανοίγεται σε ένα ευρύτερο πεδίο κυριαρχίας. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, στην καρδιά της Ευρώπης;    
 
Πράγματι, νομίζω ότι αν λειτουργεί η αντιπαράθεση της πρόσφατης ελληνικής και γερμανικής εμπειρίας που προτείναμε στο κοινό, είναι ακριβώς επειδή αφορά κάτι που υπερβαίνει ξεπερνά την τοπική και χρονική κρίση, και παραπέμπει στην πραγματικότητα σε μια τέραστιας σημασίας αλλαγή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο – και ακόμα παραπέρα. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή χρηματοπιστωτική κρίση Έχουμε να κάνουμε με μια διαδικασία μετασχηματισμού των καπιταλιστικών κοινωνιών, η οποία αρχισε  τη δεκαετία του 1970 και εκφράζει ό,τι ονομαζει ο Μπουρντιέ «μετάβαση από την κυριαρχία στην οικονομική τυραννία», την πραγμάτωση της ολοένα ευρύτερης επικράτησης της οικονομικής λογικής έναντι των άλλων τομέων κοινωνικής δραστηριότητας, στους αντίποδες της ιστορικής διαδικασίας αυτονόμησης των μικρόκοσμων  της κοινωνικής ζωής.
Κάνετε λόγο για τις μορφές της οδύνης. Ποιες είναι και πως τις αναλύετε;
 
Μελετησαμε καταρχας τις πολλές και γνωστές ιδιαίτερες «οδύνες κατάστασης» που παραγονται από τον βίαιο περιορισμό των επιβιοτικών διεξόδων, οδύνες περισσότερο συνδεδεμένες με την απουσία των απολύτως αναγκαίων κοινωνικών και οικονομικών όρων για την κοινωνική αναπαραγωγή των κοινωνικών υποκειμένων. Εξετάσαμε τις
ποικίλες μορφές «οδυνών θέσης» που βιώνουν, σήμερα, μια σειρά άνθρωποι εξαιτίας των διαφόρων μορφών, λιγότερο ή περισσότερο, διευρυμένης κοινωνικής, υποβάθμισης, απόταξης που υπέστησαν. Και βέβαια τις «οδύνες πίστης», αυτούς τους τύπους των οδυνών οι οποίες απορρέουν από την αποδόμηση της δοξικής σχέσης που διατηρούν τα κοινωνικά υποκείμενα με τον κόσμο τους, της σχέσης δηλαδή αυτής που καθιστά τον κόσμο αυτονόητο και φυσικό, ένα κόσμο στον οποίο μπορούν να τα κοινωνικά υποκείμενα να κατοικήσουν και να κατοικηθούν από αυτόν, να του ανήκουν και να τους ανήκει.
 
Η απεύθυνση που λογίζονταν και ως σύνθημα "η Ευρώπη των λαών" μπορεί να σταθεί σήμερα ή όχι
 
Κοιτάξτε η Ευρώπη οικοδομείται εδώ και καιρό με κύριο άξονα τις εξουσίες και τους κατέχοντες εξουσία, και οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση της Ευρώπης τείνει να  καταδικαστεί, στην καλύτερη περίπτωση να παραμείνει αναποτελεσματική και άχρηστη και, στη χειρότερη, να ενισχύσει τη νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων η οποία με τη σειρα της ενισχύει εξ αντικειμένου τις απαρχαιωμένες αντιστάσεις ενός αντιδραστικού εθνικισμού. Πρέπει να αναζητηθούν οι όροι που θα επιτρέψουν  τη μετατροπή των κρισιμων ζητημάτων που ταλανίζουν την ευρωπαικη συνοχή και ολοκληρωση  σε αντικείμενα επεξεργασίας σε όσο το δυνατόν πιο συλλογική κλίμακα καθώς και να υπάρξει μια εξαντλητική εξέτασή τους με βάση τις ιδιομορφίες των διαφόρων εθνικών δομών ώστε να επιτευχθεί ο καλύτερος δυνατός συντονισμός των δράσεων για την υπέρβαση των εμποδίων που αναχαιτίζουν την υλοποίηση του ευρωπαικού στόχου. Η ασάφεια που προκύπτει συνεχώς από τις αποφάσεις των συλλογικών ευρωπαικών οργάνων οδηγεί στη σύγχυση και κατ’ επέκταση στην αποδοχή της παραίτησης από το ευρωπαικό πρόταγμα ως φυσικής αναγκαιότητας.

____________________
http://www.stokokkino.gr/article/1000000000028023/Mirrors-I-upereksousia-tis-oikonomias

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος των Θέσεων - 134 (Ιανουάριος - Μάρτιος 2016) της τριμηνιαίας επιθεώρησης οικονομικής και πολιτικής θεωρίας

  ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ  



Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις νήσος το τεύχος 134 (Ιανουάριος - Μάρτιος 2016) της τριμηνιαίας επιθεώρησης οικονομικής και πολιτικής θεωρίας Θέσεις.
Σ’ αυτό το τεύχος των Θέσεων η Συντακτική Επιτροπή (The man who would be king. Ασκήσεις ύφους στο αδιέξοδο της Κέντρο-Αριστεράς) σκιαγραφεί την προσαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής στη «συνέχεια του κράτους», δηλαδή την ενσωμάτωσή της στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που σφυρηλάτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και σταθεροποίησαν τα Μνημόνια.
Ακολουθεί το κείμενο του Γιάννη Μηλιού, ΣΥΡΙΖΑ 2004-2015: Από την «Ανατροπή» στο Μνημόνιο-3, το οποίο παρουσιάζει τη δημιουργία και εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, εστιάζοντας στην οργανωτική του εξασθένιση και την ιδεολογικο-πολιτική του μετάλλαξη μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η σταδιακή μετατόπισή του προς κεντροαριστές λογικές και ο τελικός συμβιβασμός του με τις κυρίαρχες τάξεις και τους «ευρωπαϊκούς θεσμούς».
Στη συνέχεια δημοσιεύεται το άρθρο του Κωνσταντίνου Τσιτσελίκη, Σκέψεις για μια δικαιοκρατική προσέγγιση του προσφυγικού, το οποίο επισημαίνει ότι καθώς οι πρόσφυγες έχουν χάσει την ιδιότητα του πολίτη και επομένως «έχουν απολέσει το δικαίωμα στα δικαιώματα», οι (ευρωπαϊκές) πολιτικές αποτροπής λειτουργούν υπονομευτικά για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα στην ίδια την Ευρώπη.
Έπονται το άρθρο του Γιώργου Μεταξά, Το κεφάλαιο στην Ελλάδα της κρίσης, το οποίο θεμελιώνει την άποψη ότι το κεφάλαιο στην Ελλάδα ανήκει στους κερδισμένους της κρίσης, και το κείμενο του Βασίλη Φούσκα για τη ζωή και το έργο του Πιέτρο Ινγκράο: «Οι λέξεις είναι πέτρες, ο σοσιαλισμός δεν είναι καπιταλισμός». Πιέτρο Ινγκράο, αντίο.
Τα επόμενα δύο κείμενα εστιάζουν στο θεωρητικό πεδίο που διανοίγει η έννοια της διατομικότητας: Οδυσσέας Αϊβαλής, Από τη συνάντηση στο δέσιμο, άρθρο το οποίο εξετάζει τη συνάντηση του αστάθμητου υλισμού με τη διατομικότητα και Άγγελος Γουνόπουλος, Διατομικότητα και συνάντηση. Η εμπειρία της αξιοπρέπειας, το οποίο λαμβάνει ως αφετηρία το βιβλίο του Μιχάλη Μπαρτσίδη (επιμ.), Διατομικότητα: Κείμενα για μια Οντολογία της Σχέσης.
Η ύλη του τεύχους ολοκληρώνεται με τη βιβλιοκριτική του Άγγελου Κοντογιάννη-Μάνδρου για το βιβλίο του Σπύρου Σακελλαρόπουλου, Κρίση και κοινωνική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

_______________________

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Ναόμι Κλάιν: «Αυτό αλλάζει τα πάντα – Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος»

Ναόμι Κλάιν: «Πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο. Αλλιώς θα βυθιστούμε» 

«Είναι ήδη πολύ αργά για να αποτρέψουμε την κλιματική αλλαγή. Όμως, δεν είναι αργά για να αποτρέψουμε το χειρότερο», γράφει στο νέο της βιβλίο η βραβευμένη δημοσιογράφος και συγγραφέας του παγκόσμιου μπεστ σέλερ «Το Δόγμα του Σοκ». «Πριν ο κόσμος αλλάξει τόσο δραματικά, ώστε κανείς να μην είναι πλέον ασφαλής»
 (Φωτογραφία: Suzanne DeChillo/The New York Times)

«Η κλιματική αλλαγή, ένα ηχηρό μήνυμα που μεταδίδεται με τη γλώσσα των πυρκαγιών, των πλημμυρών, των καταιγίδων και των ξηρασιών, αποτελεί ένα πολιτισμικό κάλεσμα αφύπνισης», γράφει στο νέο της βιβλίο η Ναόμι Κλάιν.
 […] Υπάρχουν όμως και προσωπικοί λόγοι για τους οποίους το βιβλίο αυτό είναι το πιο δύσκολο από όσα έχω γράψει μέχρι τώρα. Αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο δεν είναι οι τρομακτικές επιστημονικές μελέτες για την τήξη των παγετώνων, τις οποίες τόσα χρόνια απέφευγα να διαβάζω. Είναι τα βιβλία που διαβάζω στο δίχρονο γιο μου. 
Στο Looking for a Moose [Ψάχνοντας για μια Άλκη], από τα αγαπημένα του βιβλία, μια ομάδα παιδιών λαχταρούν να δουν μια άλκη. Ψάχνουν, λοιπόν, παντού, σε ένα δάσος, σε ένα βάλτο, μέσα σε αγκαθωτούς θάμνους, στην κορυφή ενός βουνού, για να βρουν «μια άλκη με μακριά πόδια, χοντρή μύτη και κέρατα σαν κλαδιά». 
Το εύρημα του βιβλίου είναι ότι σε κάθε σελίδα κρύβονται άλκες. Στο τέλος βγαίνουν όλα τα ζώα από τις κρυψώνες τους και τα παιδιά αναφωνούν έκθαμβα: «Δεν έχουμε δει ποτέ τόσες πολλές άλκες!». Την εβδομηκοστή πέμπτη φορά που διάβασα το βιβλίο στο γιο μου μια σκέψη πέρασε ξαφνικά από το μυαλό μου: Μπορεί να μη δει ποτέ του μια πραγματική άλκη. Προσπάθησα να φανώ ψύχραιμη. Πήγα στον υπολογιστή μου και άρχισα να γράφω για τις εμπειρίες από την επίσκεψή μου στη βόρεια Αλμπέρτα, όπου υπάρχουν κοιτάσματα πισσούχου άμμου. Τα μέλη της ινδιάνικης φυλής των Κρι στη λίμνη Μπίβερ μου είχαν μιλήσει για το πόσο πολύ είχαν αλλάξει οι άλκες. 
Μια γυναίκα μου είχε πει ότι, όταν σκότωσε μια άλκη στη διάρκεια ενός κυνηγιού, ανακάλυψε πως το κρέας της ήταν ήδη πράσινο. Είχα ακούσει, επίσης, για πολλούς παράξενους όγκους, τους οποίους οι αυτόχθονες απέδιδαν στο γεγονός ότι τα ζώα έπιναν νερό μολυσμένο με τοξίνες από τα κοιτάσματα πισσούχου άμμου. Κυρίως όμως άκουγα για το πώς οι άλκες είχαν απλώς εγκαταλείψει την περιοχή. «Προσπαθώ να βιώσω τους φόβους μου για την κλιματική αλλαγή σε όλη τους την ένταση. Το οφείλω στο γιο μου, όλοι μας το οφείλουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και ο ένας στον άλλο». 
Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Αλμπέρτα. «Οι Ραγδαίες Αλλαγές στο Κλίμα Μετατρέπουν τα Βόρεια Δάση σε Νεκροταφεία για τις Άλκες» ήταν ο τίτλος ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε στο Scientific American τον Μάιο του 2012. Ενάμιση χρόνο αργότερα οι New York Times έγραψαν ότι σε μια από τις δύο περιοχές της Μινεσότα όπου ζουν άλκες ο αριθμός τους είχε μειωθεί από 4.000 τη δεκαετία του 1990 σε μόλις 100 σήμερα. Θα δει άραγε ποτέ ο γιος μου μια άλκη; 
Ένα άλλο βράδυ, πάλι, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου καθώς διάβαζα στο γιο μου ένα εικονογραφημένο βιβλίο με τον τίτλο Snuggle Wuggle [Βραδινές Αγκαλίτσες], που δείχνει διάφορα ζώα να αγκαλιάζονται τρυφερά για να κοιμηθούν, με την κάθε στάση να έχει μια αστεία περιγραφή. «Πώς αγκαλιάζονται οι νυχτερίδες;» ρωτάει το βιβλίο. Και η απάντηση είναι: «Τα πάνω κάτω, τα πάνω κάτω». Για κάποιο λόγο, ο γιος μου κάθε φορά ξεκαρδίζεται σε αυτή τη σελίδα. Εξηγώ ότι σημαίνει «ανάποδα», επειδή σε αυτή τη στάση κοιμούνται οι νυχτερίδες. 

Διαβάστε ακόμα: Είναι καταστροφολόγοι οι οικολόγοι; 
«Θα προλάβει άραγε ο δίχρονος γιος μου να δει μια άλκη;», αναρωτιέται 
με αγωνία η Ναόμι Κλάιν. (photo credit: http://www.athomemagazine.co.uk/ ) 

Όμως το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εγώ εκείνο το βράδυ ήταν η είδηση για τις 100.000 νεκρές και ετοιμοθάνατες νυχτερίδες που έπεσαν σαν βροχή από τον ουρανό στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, το οποίο έπληττε ένας άνευ προηγουμένου ανελέητος καύσωνας. Ολόκληρες αποικίες νυχτερίδων αφανίστηκαν. Θα δει άραγε ποτέ ο γιος μου μια νυχτερίδα; Συνειδητοποίησα το μέγεθος του προβλήματος όταν πληροφορήθηκα τι συμβαίνει στους αστερίες. Στις βραχώδεις ακτές της Βρετανικής Κολομβίας, όπου ζουν οι γονείς μου, γεννήθηκε ο γιος μου και πέρασα τη μισή ενήλικη ζωή μου, αφθονούν οι κόκκινοι και μοβ αστερίες. Είναι μια τεράστια πηγή χαράς για τα παιδιά, επειδή μπορούν άνετα να πιάσουν έναν και να τον περιεργαστούν. 
«Αυτή είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου!» δήλωσε έπειτα από ένα απόγευμα στην παραλία η εφτάχρονη ανιψιά μου Μίριαμ, που ζει στο Σικάγο και είχε έρθει να μας επισκεφθεί. Όμως το φθινόπωρο του 2013 άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους άρθρα για μια παράξενη ασθένεια που σκότωνε δεκάδες χιλιάδες αστερίες κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού Ωκεανού. Η ασθένεια, που ονομάστηκε «σύνδρομο αφανισμού των αστεριών», προκαλούσε την αποσύνθεση των αστεριών ενώ ήταν ακόμα ζωντανοί, με συνέπεια τα σώματά τους να μετατρέπονται σε παραμορφωμένες μάζες και οι βραχίονές τους να αποκολλώνται. Οι επιστήμονες βρίσκονταν σε πλήρη σύγχυση. Διαβάζοντας τα άρθρα, συνειδητοποίησα ότι προσευχόμουν να κατάφερναν οι αστερίες να επιβιώσουν για έναν ακόμα χρόνο, ώστε να προλάβει να τους δει ο γιος μου και να εκστασιαστεί. 
Σύντομα όμως άρχισα να αμφιβάλλω: Ίσως ήταν προτιμότερο να μη δει ποτέ έναν αστερία – αν ήταν να τον δει σε τέτοια κατάσταση… Όταν τέτοιου είδους φόβοι διαπερνούσαν την πανοπλία της άρνησης της κλιματικής αλλαγής, έκανα ό,τι μπορούσα για να τους αποδιώξω, προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι άλλο και να τους αφήσω πίσω μου. Τώρα πια προσπαθώ να τους βιώσω σε όλη τους την ένταση. Πιστεύω ότι το οφείλω στο γιο μου, πιστεύω ότι όλοι μας το οφείλουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και ο ένας στον άλλο. 
Διαβάστε ακόμα: «Η περιβαλλοντική συνείδηση δεν είναι lifestyle». Όμως πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το φόβο που πηγάζει από το γεγονός ότι ζούμε σε έναν πλανήτη που πεθαίνει, χάνοντας λίγη από τη ζωή του κάθε μέρα; Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο φόβος αυτός δεν πρόκειται να φύγει. 
Ότι είναι μια απόλυτα λογική αντίδραση μπροστά στην αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι ζούμε σε έναν κόσμο που πεθαίνει, έναν κόσμο στο θάνατο του οποίου συμβάλλουμε πάρα πολλοί από εμάς κάνοντας πράγματα όπως το να φτιάχνουμε τσάι, να πηγαίνουμε με το αυτοκίνητό μας στο σούπερ μάρκετ και, ναι, να αποκτάμε παιδιά. «Διαβάζοντας τα άρθρα για την ασθένεια που ονομάστηκε ‘’σύνδρομο αφανισμού των αστεριών’’ προσευχόμουν να κατάφερναν οι αστερίες να επιβιώσουν για έναν ακόμα χρόνο, ώστε να προλάβει να τους δει ο γιος μου και να εκστασιαστεί. Σύντομα όμως άρχισα να αμφιβάλλω: Ίσως ήταν προτιμότερο να μη δει ποτέ έναν αστερία – αν ήταν να τον δει σε τέτοια κατάσταση…» (photo credit: http://www.oregonbeachcomber.com/ ) «Υπάρχει ακόμα χρόνος για να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, έτσι ώστε να είμαστε λιγότερο βάναυσοι ο ένας απέναντι στον άλλον όταν θα μας πλήξουν οι καταστροφές που μας περιμένουν». Δεύτερον, πρέπει να τον αξιοποιήσουμε. Ο φόβος είναι μια αντίδραση επιβίωσης. Ο φόβος μάς κάνει να τρέχουμε, μας βοηθάει να κάνουμε άλματα, να πετυχαίνουμε υπεράνθρωπους άθλους. 
Όμως χρειάζεται να υπάρχει μια κατεύθυνση προς την οποία να τρέξουμε. Αν δεν υπάρχει, ο φόβος απλώς μας παραλύει. Επομένως, ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης, η μόνη ελπίδα, είναι να εξισορροπήσουμε και να αμβλύνουμε τον τρόμο για ένα ανυπόφορο μέλλον με την προοπτική της οικοδόμησης μιας κοινωνίας που θα είναι πολύ καλύτερη από ό,τι πολλοί από εμάς τολμούσαμε να ελπίζουμε. Ναι, υπάρχουν πράγματα που θα χάσουμε: πολυτέλειες τις οποίες κάποιοι από εμάς θα πρέπει να απαρνηθούμε, βιομηχανίες που θα εξαφανιστούν. Και είναι ήδη πολύ αργά για να αποτρέψουμε την κλιματική αλλαγή. Είναι ήδη εδώ, έχει συμβεί, και όλο και πιο βάναυσες καταστροφές μάς περιμένουν, ό,τι και να κάνουμε. Όμως δεν είναι αργά για να αποτρέψουμε το χειρότερο, και υπάρχει ακόμα χρόνος για να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, έτσι ώστε να είμαστε λιγότερο βάναυσοι ο ένας απέναντι στον άλλον όταν θα μας πλήξουν αυτές οι καταστροφές. Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Επειδή μια κρίση τόσο μεγάλη, τόσο συνολική, αλλάζει τα πάντα. Αλλάζει το τι μπορούμε να κάνουμε, το τι μπορούμε να ελπίζουμε, το τι μπορούμε να απαιτούμε από τον εαυτό μας και από τους ηγέτες μας. Επιπλέον, η κρίση αυτή σημαίνει ότι πολλά από όσα μας έχουν πει ότι είναι αναπόφευκτα δεν ισχύουν· ότι πρέπει να αρχίσουμε αμέσως να κάνουμε πολλά από όσα μας έχουν πει ότι είναι ανέφικτα. Θα τα καταφέρουμε; Το μόνο που ξέρω είναι ότι τίποτα δεν είναι αμετάκλητο. Τίποτα εκτός από το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή αλλάζει τα πάντα. 
Και για ένα μικρό χρονικό διάστημα η φύση αυτής της αλλαγής εξαρτάται ακόμα από εμάς. //Το απόσπασμα που φιλοξενεί η στήλη είναι από το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Αυτό αλλάζει τα πάντα – Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος» (μετάφραση από τα αγγλικά: Άγγελος Φιλιππάτος), εκδόσεις Λιβάνη. 

Δείτε εδώ την Ναόμι Κλάιν στο «Capitalism and the Climate, Festival of Dangerous Ideas 2015»: 

Διαβάστε ακόμα: Πώς οι Μασάι εκδιώχτηκαν από τη γη τους και η δυτική αντίληψη για τη φύση αλλοίωσε ριζικά το αφρικανικό τοπίο.